გიგა ბოკერია: რეალობას თვალი უნდა გავუსწოროთ

19 ნოემბერი 2021
19 ნოემბერი 2021
19 ნოემბერი 2021

გიგა ბოკერია: რეალობას თვალი უნდა გავუსწოროთ

"Honey, here we have to run as fast as we can
if we want
to stay in one place. But if
you want to get anywhere, you
have to run twice as fast."

Lewis Carroll

The Ultimate Link Directory for SEO Free Netflix, Free prime video and much more Best Chat forum for freebies and giveaways Most Secure Cloud free Secure Video Sharing platform free Earn upto 20$ a day Buy digital products for cheap Download wordpress themes and plugins free Themes Ultimate movies and web series

The crisis that Ivanishvili's regime created after Gavrilov's night entered an even more dangerous phase after the hijacked elections.

Today, the danger is even greater that we will stay in this quagmire even longer than we imagined - the fulfillment of our historical mission and return to the free world will be postponed indefinitely, the citizens of Georgia will not be guaranteed the right to freedom, life and pursuit of happiness for a long time.

The regime's treatment of Saakashvili went beyond just a shameful political persecution and dragged the whole country into a disgusting vortex of primal revenge, violation of human dignity, insult to state institutions and national pride. The uncontrolled pandemic has already killed more than eleven thousand citizens and kills several tens of people every day. Those who survived the pandemic are being suffocated by catastrophically high prices for vital products.

History teaches us that crisis is both a challenge and an opportunity. President Lincoln said that we can count on the people in any national crisis if we do not hide the truth from them. I also believe that we can turn this worst crisis into an opportunity for democratic changes, if we face the reality, raise expectations and outline the ways out.

Political revenge

There are many fair complaints about the period of our government, and I understand those citizens who want the representatives of the previous government to be held accountable. In the same way that now the citizens who are embittered by Ivanishvili's regime want the oligarch and his proxies to be tried.

მაგრამ, რა ნაბიჯებსაც ქართული ოცნება 2012 წლის არჩევნებში გამარჯვებიდან დღემდე პოლიტიკური ოპონენტების და კერძოდ, მიხეილ სააკაშვილის წინააღმდეგ დგამს, მართლმსაჯულების ინტერესებთან კავშირი არ აქვს.

პრემიერმა ღარიბაშვილმა თავად გამოგვიცხადა, რომ თუ პოლიტიკურ საქმიანობას გაეცლებოდა, სააკაშვილს არ დაიჭერდნენ, რაც მხოლოდ იმას ნიშავს, რომ ერთადერთი „დანაშაული“, რომლის გამოც სააკაშვილი ციხეშია, მისი პოლიტიკური საქმიანობაა - საქმე რომ მართლმსაჯულების ინტერესებში იყოს, პოლიტიკიდან წასვლა რას ცვლიდა? სააკაშვილის დანაშაულს როგორ ამსუბუქებდა?

საზოგადოების გახლეჩვის და გადაულახავი სიძულვილის გაღვივების გარდა არაფერს ემსახურება ყოფილი პრეზიდენტის გლდანის სამკურნალო დაწესებულებაში გადაყვანა და შემდეგ კადრების გამოქვეყნება. ამ პროვოკაციული ნაბიჯის მიზანი ნათელია - სააკაშვილის ღირსების დემონსტრაციული შელახვა ივანიშვილის მიერ, სახელმწიფო ინსტიტუტების და ორგანიზებული დანაშაულის ხელით. შეურაცხყოფა, რომელიც მესამე პრეზიდენტს გლდანის ციხის საავადმყოფოს საკანში ესმის, ოლიგარქის და კრიმინალური სამყაროს ერთობლივი შურისძიებაა და მართლმსაჯულების ინტერესებს არათუ გამოხატავს, არამედ ეწინააღმდეგება.

ნიშანდობლივია ისიც, რომ სააკაშვილი გლდანში გადაიყვანეს ნაციონალური მოძრაობის ხალხმრავალ აქციამდე რამდენიმე საათით ადრე, რაც იმას ნიშნავს, რომ ივანიშვილი ფართომასშტაბიანი ძალადობის რისკებს არ ერიდება, საზოგადოებაში იმ განცდის შესაქმნელად, რომ ყველაფერი გაუვა. ეს უპასუხისგებლობაზე მეტია - ასე ცდილობს რეჟიმი მოქალაქეებს ხელები ჩამოაყრევინოს, საკუთარ თავში რწმენა გაუნადგუროს და დეპრესიაში ჩააგდოს.

მიუხედავად იმისა, თუ ვის რა დამოკიდებულება გვაქვს სააკაშვილის მიმართ და ვინ როგორ აღვიქვამთ მის წარსულს ან დღევანდელ როლს ქართულ პოლიტიკაში, ყველა საღად მოაზროვნე ადამიანისთვის ნათელია, რომ რეჟიმის მოპყრობა სააკაშვილის მიმართ არა რომელიმე პოლიტიკოსს ან პარტიას, არამედ ქვეყნის დემოკრატიულ ტრადიციას, სამოქალაქო მშვიდობას, საბოლოო ჯამში კი სუვერენიტეტს არყევს.

მიხარია, რომ ელენე ხოშტარიამ შიმშილობა შეწყვიტა. იმედი მაქვს, რომ სააკაშვილი და სხვებიც შეწყვეტენ. ზოგადად, მე შიმშილობის მეთოდის წინააღმდეგი ვარ განსაკუთრებით, ასეთ რეჟიმებთან ბრძოლისას. შიშილობა საკითხის სწრაფ გადაწყვეტას მოითხოვს და არ მიმაჩნია სწორად, საკუთარი თავის ცაიტნოტში ჩაგდება. წამზომი რეჟიმს უნდა ჩავურთოთ.

ჩვენ ვიცით, რომ ივანიშვილის გადაწყვეტილებებზე ზემოქმედება შეუძლია თვითდინებით გამოსულ, ხალხმრავალ, ინტენსიურ პროტესტს და დასავლეთის წნეხს. ამის მაგალითი გავრილოვის ღამის შემდგომი პროცესია. თუ რეალობას თვალს გავუსწორებთ, დავინახავთ რომ დღევანდელი მდგომარეობით, საკმარისი არც ერთია და არც მეორე.

გამორიცხული არ არის, მოხდეს ისეთი რამ, რაც ხალხის ფართო მასების ჩართულობას გამოიწვევს, მაგრამ ჩვენ ეს არ ვიცით და რაც არ ვიცით, იმაზე ვერაფერს დავაყრდნობთ, მით უმეტეს - სიცოცხლეს.

დღეს რაც ვიცით, ისაა, რომ პოლიტიკური დევნის დასრულების შანსი ამ ქვეყანაში მხოლოდ ივანიშვილის დამარცხების შემდეგ გაჩნდება და იმისთვის, რომ ეს მოხდეს, პოლიტიკურ პროცესში საზოგადოების ფართო სპექტრი უნდა ჩაერთოს.

„არჩევნებს აზრი აღარ აქვს“

„ნიანგების პირისპირ, რთულია გაგახსენდეს, რომ მათი ჭაობის დასაშრობად მოხვედი“ - რეიგანის ეს სიტყვები, ვფიქრობ, ქართველი საპროტესტო ამომრჩევლის დილემას კარგად აღწერს.

მართლაც, რთულია გაგვახსენდეს, რომ ჭაობიდან არჩევნებით ამოსვლაა ჩვენი ეროვნული ამოცანა, როდესაც ივანიშვილის ფერმის ნიანგები არჩევანს უკანონო და ძალადობრივი მეთოდებით გვტაცებენ.

ბევრი, მათ შორის ჩემთვის პატივსაცემი ადამიანისგან გავიგე, რომ ივანიშვილის რეჟიმის პირობებში არჩევნებმა აზრი დაკარგა და ამიტომ, არასაარჩევნო გზით უნდა ვიაროთ. რომ ეს უფრო სწრაფი გზაა.

ეს სწორი არ არის.

ჩვენ ნამდვილად ვართ ანტი-დემოკრატიულ, რეაქციულ ძალასთან ფასეულობების ომში, სადაც ყველა დღე ძვირფასია და სადაც, შეიძლება არასაარჩევნო მეთოდების გამოყენებაც კი მოგვიხდეს - ლეგიტიმურად.

მაგრამ იმისთვის რომ ცვლილება რადიკალური გზით მოხდეს, მხოლოდ პოლიტიკოსების და აქტივისტების სურვილი არ კმარა - ამისთვის უნდა არსებობდეს დიდი სოციალური ფენა, რომელსაც იგივე განწყობა აქვს და მზადაა, საპროტესტო მოძრაობის მთელ სპექტრში მიიღოს მონაწილეობა, სხვადასხვა ფორმით.

სრული სიმართლეა, რომ ოპოზიცია უმრავლესობაშია და ქართულ ოცნებას გამარჯვება მიტაცებული აქვს. ბოლო წლებია გაყალბების მასშტაბი ძალაუფლების საკითხს წყვეტს. მაგრამ, ისიც ხომ მართალია, რომ ჩვენ ავტორიტარულ რეჟიმს ვებრძვით? ავტორიტარული რეჟიმის არსი კი ისაა, რომ უბრალო უმრავლესობა ვერ უგებს. რომ უგებდეს, ავტორიტარული არ იქნებოდა.

როგორც ლუის კეროლის ცნობილ ნაწარმოებშია, ავტორიტარულ რეალობაში უბრალოდ რომ გადარჩე, ამისთვის ძალიან დიდი ძალისხმევის დახარჯვა გჭირდება, ხოლო რეალობის შესაცვლელად, ორჯერ მეტი ძალისხმევის დახარჯვა გიწევს.

დიახ, უბრალოზე დიდი უმრავლესობა გვჭირდება იმისთვის, რომ ივანიშვილის რეჟიმის არალეგიტიმური მეთოდები დავძლიოთ და არჩევნებში პირწმინდად დავამარცხოთ. კიდევ უფრო დიდი უმრავლესობა გვჭირდება იმისთვის, რომ, თუ კიდევ უფრო მასშტაბური გაყალბება გაბედა, გამარჯვება არასაარჩევნო გზით დავიბრუნოთ.

ამიტომ, სრულიად უსაფუძვლოა რწმენა, თითქოს ჩვენი პრობლემების არასაარჩევნო გადაწყვეტა უფრო რეალისტური და სწრაფი გზაა, ვიდრე - საარჩევნო.

ისტორიული მაგალითი რომ ავიღოთ, ვარდების რევოლუციამდე, 2 ნოემბრის არჩევნებში დემოკრატიულ ოპოზიციას ძალიან დიდი ელექტორალური უპირატესობა ჰქონდა. ეგზიტპოლით მოქალაქეთა კავშირს და აღორძინებას ერთად ამომრჩევლის ერთი მესამედიც არ უჭერდა მხარს. თავს თუ არ მოვიტყუებთ, ამ მასშტაბის უპირატესობა დღეს ოპოზიციას არ აქვს და ამას ოპოზიციური არხების ეგზიტპოლებიც ადასტურებს.

მაგრამ მნიშვნელოვანი ისაა, რომ რეჟიმის მოწინააღმდეგეები უმრავლესობაში ვართ და თუ ნებისყოფა გვეყოფა და ვიმუშავებთ, უფრო დიდი უმრავლესობა გვექნება.

ამასთან, რევოლუციაზე საუბარი ცუდი მხოლოდ იმიტომ კი არ არის, რომ ვითარება არ მომწიფებულა, არამედ იმიტომ, რომ კარგი ამაში არაფერია. კარგი არის არჩევნები. არასაარჩევნო ცვლილება უკიდურესი ზომაა, რომელსაც მიმართავ მაშინ, როდესაც სხვა გამოსავალი ნამდვილად აღარაა და ეს ძალიან აშკარაა. სიტყვას უნდა ჰქონდეს ფასი - ისევ ისტორიული პარალელი რომ გავავლო, 2003 წელს სიტყვა „რევოლუციის“ პირველი ხსენებიდან რამდენიმე დღეში რევოლუცია მოხდა, მანამდე არჩევნების შედეგების გასწორებას ვითხოვდით. როცა პოლიტიკაში სიტყვა ცვდება, ადამიანების გაუცხოება ხდება პროცესიდან და აპათია იზრდება.

2003 წელს, ჩვენი ამოცანა ლიბერალურ დემოკრატიაზე დაფუძნებული სახელმწიფოს მშენებლობა იყო, სადაც ხელისუფლება არა პერმანენტული რევოლუციით, არამედ არჩევნებით იცვლება და მოქალაქეებს თავიანთი მომავლის განჭვრეტა შეუძლიათ. 2012 წელს ძალაუფლების მშვიდობიანმა გადაცემამ ეს ამოცანა ნაწილობრივ შეასრულა. თუ ამ პრეცედენტმა ვერ გაძლო და ახალი რევოლუცია დაგვჭირდა, ეს ჩვენი ეროვნული ამოცანებისთვის დამაზიანებელი და სახიფათო იქნება. ნამდვილად შეიძლება, უარესის თავიდან ასაცილებლად, გარდაუვლად, არასაარჩევნო მეთოდი დაგვჭირდეს, მაგრამ მხოლოდ მაშინ, როდესაც ყველა სხვა შესაძლებლობა ამოწურული იქნება.

„აბა 2024-მდე ვიცადოთ?“

„მოვლენები, ძვირფასო, მოვლენები“ - ასე უპასუხა ბრიტანეთის ყოფილმა პრემიერმა, ჰაროლდ მაკმილანმა, როდესაც მას ჰკითხეს, რა უქმნიდა ყველაზე მეტ პრობლემას პრემიერობისას.

ზოგიერთ მოქალაქეს წყენა შევატყვე, როდესაც ვუთხარი, რომ ჩვენ არ ვიცით და ვერ გვეცოდინება, რა მოვლენა ან მოვლენები შეიძლება მოხდეს ახლო მომავალში, რომელსაც სწრაფი ცვლილებების გამოწვევის პოტენციალი ექნება, ამიტომ შედარებით გრძელვადიანი ბრძოლისთვის უნდა განვეწყოთ. ნამდვილად სასურველია სწრაფი გამოსავალი ინახოს. მაგრამ ერთია სურვილი, მეორე - რეალობა. დაპირებებს იოლად ის იძლევა, ვინც სიტყვას არ უფრთხილდება და ტყუილის თქმა არ აწუხებს.

რადიკალიზაციის „ფალშ სტარტმა“ შეიძლება ჩაშლილ ბოიკოტზე დიდი აპათია გამოიწვიოს, რაც ისევ ივანიშვილს დაეხმარება და მოჩქარეებს დაგვაგვიანდება.

ცხადია, მშვიდობიანი საპროტესტო აქციები ხელისუფლებაზე წნეხის ეფექტური იარაღია, მაგრამ მხოლოდ იმ შემთხვევაში თუ მონაწილეების მოლოდინებს აქციის ლიდერები სწორად მართავენ. თუ აქციები პროტესტის მონაწილეთა იმედგაცრუების წყაროდ იქცა, ის ხელისუფლების იარაღი გახდება წინააღმდეგობის დასასუსტებლად.

დღეს, რეჟიმის წინააღმდეგ მილიონამდე მოქალაქე აძლევს ხმას. ივანიშვილის რეჟიმის პირწმინდად დასამარცხებლად, ოპოზიციას ჯამში მილიონ სამასი ათასამდე ამომრჩეველი სჭირდება.

ამიტომ, ჩვენ 2024-მდე კი არ უნდა დავიცადოთ, უნდა ვიმოქმედოთ და ყველა შესაძლო არხით ოპოზიციის მხარდაჭერა სამასი ათასით გავზარდოთ - ეს შეუძლებელი ნამდვილად არაა, თუ საპროტესტო ელექტორატს არასწორ მოლოდინებს არ შევუქმნით, იმედს არ გავუცრუებთ და პოლიტიკური პროცესიდან არ გავთიშავთ.

საპროტესტო ელექტორატის გაფართოებას ნამდვილად არ ეხმარება ოპოზიციის დიდი ნაწილის ურთიერთგამომრიცხავი ნაბიჯები და განცხადებები - ერთი მხრივ, იმაზე საუბარი, რომ რეჟიმი მკვლელია, ძალაუფლება უზურპირებულია და არასაარჩევნო მეთოდებით უნდა ვიბრძოლოთ, მეორე მხრივ, პარლამენტში დარჩენა, კანონშემოქმედება და ფრაქციის სახელით მინისტრების მოწვევა. ასეთი არათანმიმდევრულობა ოპოზიციას დამაჯერებლობას აკარგინებს და ასუსტებს, რაც სამწუხაროა, თუმცა, ბუნებრივია, ეს ამ პარტიების გადასაწყვეტია.

The main task of European Georgia is naturally to increase support in order to have real weight and influence when democratic changes become inevitable. Our efforts in the near future will largely be devoted to reforming the party, finding like-minded people, communicating with them and integrating them, and not temporary allies. Getting more people involved in the political process, including protests, and preparing for the upcoming early elections will be our main work.