ჯონ სტიუარტ მილი: ინდივიდუალურობა, როგორც კეთილდღეობის ერთერთი ელემენტი

17 მაისი 2022
17 მაისი 2022

ჯონ სტიუარტ მილი: ინდივიდუალურობა, როგორც კეთილდღეობის ერთერთი ელემენტი

John Stuart Mill, On Liberty, Chapter 3, 1859

Such is the case for the imperative that people should be free to form opinions and to express their opinions without evasion; And such are the disastrous consequences for the intellectual, and through it the moral, nature of man that such freedom is not allowed, and no one opposes its prohibition.

Now let's consider whether the same documents require that people have the freedom to act according to their own views, the freedom to implement them in their own lives without physical or moral hindrance from their fellows, only at their own risk and danger. This last clarification is, of course, necessary.

No one demands that actions be as free as opinions. On the contrary, even opinions themselves lose their inviolability when the circumstances of their expression are such that this expression turns out to be a positive incitement to evil. The opinion that it is the fault of the grain-merchant if the poor starve to death, or that private property is robbery, should be inviolable if merely circulated in the press, but may justly become a cause of punishment if uttered before an excited mob assembled at the house of a grain-merchant, or when it is proclaimed in the form of spreading to the same crowd.

Whatever actions there may be, if they cause passion to others without just cause, it may, and in more important cases absolutely necessary, be prevented by the negative attitude of society, and, if necessary, by its active intervention.

The freedom of the individual should be limited to this extent; He should not oppress others. But if he refrains from troubling others in the field which concerns them, and simply decides according to his own inclination and judgment in the matters which concern him personally, the same arguments which show that opinion must be free, also prove that the individual must be able without interference from others. Putting one's views into practice at one's own expense.

that men are not infallible, that their truths are for the most part only half-truths, that unanimity in opinion, unless it be the result of the fullest and freest comparison of opposing views, is not desirable, and that difference of opinion is not an evil, but a good, so long as men do not acquire A much more perfect faculty than at present of discerning all sides of truth—these principles will apply no less to the forms of men's actions than to their opinions.

As it is useful to have different opinions so long as the human race is imperfect, so it is useful to have different experiences of life; It is also necessary to give free rein to harmless types of character; and that the value of the various forms of life should be practically proved when one is willing to try them.

In short, it is desirable that in matters that do not primarily concern others, individuality should have its say. Where behavior is guided not by one's own character, but by the traditions and customs of other people, one of the principle components of human happiness, which is almost the main ingredient of individual and social progress, is lacking.

უდიდესი სიძნელე, ამ პრინციპის დაცვისას რომ ვეჯახებით, არის არა აღიარებული მიზნის მიღწევის საშუალებების შეფასება, არამედ ზოგადად ადამიანების ინდიფერენტულობა თავად მიზნის მიმართ. გაცნობიერებული რომ ყოფილიყო, რომ ინდივიდუალურობის თავისუფალი განვითარება კეთილდღეობის ერთ-ერთი უპირველესი არსებითი ელემენტია და რომ ის არა მხოლოდ კორელაციაშია იმ ყველაფერთან, რაც აღინიშნება ტერმინებით ცივილიზაცია, აღზრდა, განათლება, კულტურა, არამედ თავად არის ამ ყველაფრის აუცილებელი ნაწილი და პირობა, არ იარსებებდა თავისუფლების დაბალი შეფასების საშიშროება და განსაკუთრებულად ძნელი არ იქნებოდა მას და სოციალურ კონტროლს შორის საზღვრის დადგენა.

მაგრამ უბედურება ისაა, რომ აზროვნების გავრცელებული წესი თითქმის არ აღიარებს ინდივიდუალური სპონტანურობის რაიმე შინაგან ღირებულებას ან იმას, რომ ის თავისთავად რაიმე ანგარიშგაწევას იმსახურებს. უმრავლესობა, ადამიანების დღევანდელი ყოფით კმაყოფილი (რადგან სწორედ უმრავლესობა აქცევს მას ასეთად), ვერ იგებს, რატომ არ უნდა მოსწონდეს ყველას ასეთი ყოფა; მეტიც, სპონტანურობა სულ არ შედის ზნეობისა და საზოგადოების რეფორმატორების უმრავლესობის იდეალში;

პირიქით, მას უფრო ეჭვით უყურებენ, როგორც შემაშფოთებელ და ალბათ ამბოხისმაგვარ დაბრკოლებას იმის საყოველთაო აღიარების გზაზე, რაც ამ რეფორმატორებს, თავიანთი საკუთარი შეფასებით, საუკეთესოდ მიაჩნიათ კაცობრიობისთვის.

გერმანიის გარეთ ძალიან ცოტაა ისეთი ადამიანი, ვინც გაიგო მაინც იმ მოძღვრების შინაარსი, რომელიც თავის ტრაქტატში ჩამოაყალიბა ვილჰელმ ფონ ჰუმბოლდტმა, ასე სახელგანთქმულმა მწიგნობარმა და პოლიტიკოსმა: „ადამიანის მიზანი, ანუ ის, რასაც ბუნდოვანი და წარმავალი სურვილები კი არ გვთავაზობს, არამედ გონების მარადიული და უცვლელი მითითებები გვიკარნახებს, არის მისი უნარების უმაღლესი და ყველაზე ჰარმონიული განვითარება სრულ და თანმიმდევრულ ერთიანობამდე“;

That, therefore, "to which all men should untiringly direct their efforts, and to which especially those who seek to influence their fellows should have their eyes ever fixed, is individuality of skill and development;" and for this there are two necessary conditions: "liberty and diversity of situations;" their Out of unity comes "individual strength and rich diversity," which merge into "originality"...

The Ultimate Link Directory for SEO Free Netflix, Free prime video and much more Best Chat forum for freebies and giveaways Most Secure Cloud free Secure Video Sharing platform free Earn upto 20$ a day Buy digital products for cheap Download wordpress themes and plugins free Themes Ultimate movies and web series